gonis gasaxsneli gonivruli statiebi

ყველაზე ძლიერი ორგანიზაციები არ იწყებენ კითხვით „რას ვაკეთებთ?“, ისინი იწყებენ კითხვით - „რატომ ვაკეთებთ ამას?“ ეს იდეა პირველად წიგნში არ წამიკითხავს. მე ის გამოცდილებით ვისწავლე. 2016 წელს, როდესაც 18 წლის ასაკში საერთაშორისო ახალგაზრდულ ორგანიზაცია AIESEC -ში გავწევრიანდი, ერთ-ერთი პირველი კონცეფცია, რომელსაც გავეცანით, სწორედ საიმონ სინეკის “ოქროს წრის” თეორია და მისი წიგნი - Start With Why იყო. მაშინ ეს უბრალოდ საინტერესო იდეად მეჩვენებოდა, თუმცა დროთა განმავლობაში მივ

რა ხდება მაშინ, როდესაც ადამიანი აღარ არის სასარგებლო სისტემისთვის? რჩება ის ადამიანად, თუ მხოლოდ ტვირთად იქცევა? შეიძლება უცნაურად ჟღერდეს, მაგრამ ფრანც კაფკას „მეტამორფოზი“ ძალიან საინტერესო პერსპექტივას გვთავაზობს ლიდერობისა და მენეჯმენტის შესახებ. ტექსტი გვაფიქრებინებს იმაზე, თუ როგორ აღვიქვამთ ადამიანებს მაშინ, როცა მათი როლი, შესაძლებლობა ან მდგომარეობა იცვლება. კაფკას „მეტამორფოზი“ ერთ-ერთი ყველაზე უცნაური და ამავე დროს სიმბოლურად ძლიერი წინადადებით იწყება: ერთ დილას,

ცოდნის შეძენა პარადოქსულ პროცესს ჰგავს – რაც უფრო ღრმად ეცნობი თემას, მით უფრო მეტად აცნობიერებ საკუთარი უცოდინრობის მასშტაბს. სოკრატეც ხომ სულ ამას ამტკიცებდა: „მე მხოლოდ ის ვიცი, რომ არაფერი ვიცი.“ სწავლა ადამიანს თავდაჯერებულობასთან ერთად, თავმდაბლობასაც მატებს. როდესაც ახალ სფეროს ეცნობი, თავდაპირველად შეიძლება იფიქრო, რომ მისი ძირითადი კონტურები შენთვის ფრიად გასაგებია. თუმცა, რაც უფრო მეტ დროს უთმობ კვლევას, მით უფრო ფართოვდება შენს თვალწინ არსებული საკითხები, ჩნდება ახ

დიდი მიზნები ყოველთვის წარმოუდგენლად გვეჩვენება მანამ, სანამ მათკენ სვლას არ დავიწყებთ. ხშირად, ადამიანები ისახავენ მხოლოდ იმ ამოცანებს, რომლებსაც ამჟამინდელი შესაძლებლობებით შეუძლიათ მისწვდნენ, მაგრამ ნამდვილი ზრდა იქ იწყება, სადაც საზღვრებს ვარღვევთ და საკუთარ თავს იმაზე დიდ გამოწვევებში ვსინჯავთ, ვიდრე გვგონია, რომ შეგვიძლია. ეს პროცესი შეიძლება ჭადრაკის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ფიგურას – პაიკს შევადაროთ. პაიკი თავდაპირველად ყველაზე სუსტი და შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე